بسوی حسین

  مى‏گويند اگر امام حسين (عليه السلام) روز عاشورا پيروز شد چرا آن روز را جشن نمى‏گيريم؟ چرا گريه مى‏كنيم؟ آيا اين همه گريه در برابر آن پيروزى بزرگ براى چيست؟ گريه زبان صادق و طبيعى شوق و اندوه و درد و عشق يك انسان است. گريه تجلى طبيعى يك احساس و حالتى جبرى و فطرى از يك رنج، يك شوق يا يك اندوه مى‏باشد يكى از دانشمندان غرب مى‏گويد: «انسانى كه هرگز نمى‏گريد و گريستن را نمى‏داند احساس انسانى را فاقد است». مگر نه اشك زيباترين شعر و بى‏تاب‏ترين محبت و پر گدازترين ايمان و تب دار ترين احساس و خالصترين «گفتن» و لطيف ترين «دوست داشتن» است كه همه در كوره دل به هم آميخته و ذوب شده و قطره‏اى گرم شده‏اند به نام اشك؟ مگر نه قلب، قالب اشك است و اشك در قلب شكل مى‏گيرد ولذا اشك شبيه قلب است: اى بسا قلبهاى سوزانى كه زبان راز آن نگويد باز ليك آن ديدگان نورانى‏ راز دلداده مى‏كند ابراز گريه ترجمان دل است مثلا كسى كه عزادار است و مرگ عزيزى قلبش را مى‏سوازند، بايد گريه كند. وقتى كه دلش ياد از او مى‏كند و زبانش سخن از او مى‏گويد چشمش نيز با او همدردى مى‏كند مگر چشم از زبان صادقانه‏تر سخن نمى‏گويد؟!

 از من مپرس كاتش دل درچه غايت است از آب ديده پرس كه او ترجمان ماست‏ اشك چشم نشانه رقت قلب است كسى كه از صحنه دلخراش منقلب نمى‏شود تا اشك تأثر بريزد و نيز از حقيقت و جلوه زيبائى لذت نمى‏برد تا اشك شوق جارى گرداند از قلب سليم و روح متعادل برخوردار نيست. اميرمومنان على (عليه السلام) مى‏فرمايد: «خداوند متعال افرادى را كه به هنگام استماع قرآن تحت تأثير قرار نمى‏گيرند و از شنيدن آيات مربوط به قيامت تعجب نمى‏كنند، و خنده مى‏نمايند، مورد سرزنش قرار مى‏دهد و مى‏فرمايد : (تضحكون و لا تبكون) و نيز فرموده: (بكاء العيون و خشية القلوب من رحمة الله تعالى)(1) چنانكه «جمود عين» و محروم بودن از اشك و گريه از خوف خدا نشانه قساوت قلب و شقاوت معرفى شده است. رسول خدا (صلى الله عليه و آله) فرمود: «من علامات الشقاء: جمود العين، قسوة القلب...» (2) در مقابل، آن دسته از مومنانى كه بصيرتى روشن قلبى رؤوف و احساسى پاك و شفاف دارند در زبان قرآن كريم با جمله (يبكون و يزيدهم خشوعا) و (سجدّا و بكيّا) مورد ستايش قرار گرفته‏اند . قهرا اين نوع افراد در برابر عظمت مردان خدا اشك شوق و به خاطر مظلوميت آنان هم اشك غم و اندوه از چشم خود جارى مى‏كنند. نام حسين (عليه السلام) با گريه همراه است‏ آن گونه كه از متون اسلامى استفاده مى‏شود نام حسين (عليه السلام) با گريه و ناله آميخته است و قبل از شهادتش پيامبر اكرم (صلى الله عليه و آله) و اميرالمؤمنان على (عليه السلام) و مادرش فاطمه زهرا (سلام الله عليها) بر او گريسته‏اند. طبق رويات فراوانى، چون حضرت حسين (عليه السلام) تولد يافت جبرئيل به رسول خدا (صلى الله عليه و آله) نازل شد و خبر شهادت آن نوزاد را به پيامبر اكرم (صلى الله عليه و آله) و پدر و مادرش داد و آنان از همان ايام براى حسين (عليه السلام) گريستند. بقیه رو در ادامه مطلب مطالعه بفرمائید

مقالاتی در رابطه با امام حسین وعاشورا                

                                                           زیارت عاشورا    

 دانلود ((وصيت نامه يك شهيد)) 

 دانلود كنيد ((عاشورا وناگفته هاي آن)) 

  عبرت هاي عاشورا((دانلود كنيد)) 

فرارسیدن عید سعید غدیر خم وهفته ی ولایت رو برتمام مسلمین جهان بخصوص شیعیان آن حضرت تبریک می گوییم

بکن شادی دلا عید غدیر است

                    که رحمت نازل از حی قدیر است

بود این عید عیدالله اکبر

                    ز اعــــیــاد دگـــر ممتــاز و بهتر

بشد جبریل نازل بر پیمبر

                   بـــه او ابـــلاغ کـــردی امــر داور

بگفتا ای رسول پاک محمود

                رســان حکـــم خـــدا بر مردمان زود

ز جا خیز و ز امر ذات سبحان

                  عــــلی را جــانشین خویــش گردان

پیمبر تا که بشنید این سخن را

                      پی اجرای حق گشتی مـــهـیـــا

بروی منبری آنگاه بنشست

                    علی را برد بـــــالا بــر سر دست

بگفتا این چنین کای اهل ایمان

                    بـگویــم ایـن سخن از امر یزدان

هر آن کس را که من مولایم و دوست

                     پسر عمم علی مولای بر اوست

علی منصوب رب العالمین است

                 علی بر من وصی و جانشین است

علی از بهر من یار و وزیر است

                  علی بر مسلمین یکسر امیر است

بود با این علی هر کس که دشمن

                 خدا را دشمن است و نیست از من

علی را هر که نبود یاور و یار

                         بر او آید عذاب و قهر دادار

سپس در حق آن مولا دعا کرد

                        چنین آنجا تقاضا از خدا کرد

خدایا دوست با یار علی باش

                      عدو با دشمن خوار علی باش

یکی از آن میان برخواست از جا

                       لئیمی بت پرستی بی سرو پا

همان فض غلیظ القلب نادان

                    که همچون او ندیده چشم دوران

ز جا برخواست بخ یاعلی گفت

                  ولی با دشمنی بود این سخن جفت

زبانش بود بر تبریک مولا

                       دلش آکنده بود از دشمنی ها

چو طرح فتنه و جور و جفا کرد

   تو خود دانی که با مولا چهـا کرد