وجودت آسمان را آبرو اي سوار سبز پوش آرزو اي اميد شاپرکهاي غريب اي دليل آيه امن يجيبب اي کليد قلبها در دست تو کوچه هاي شهر دل، بن بست تو السلام يا مولانا يا صاحب الزمان

ولادت با سعادت باب الحوائج امام موسی کاظم (ع) مبارک باد

وجودت آسمان را آبرو اي سوار سبز پوش آرزو اي اميد شاپرکهاي غريب اي دليل آيه امن يجيبب اي کليد قلبها در دست تو کوچه هاي شهر دل، بن بست تو السلام يا مولانا يا صاحب الزمان

ایام الله ۲۲ بهمن  بر همه شما ایرانیان غیور  وغیرتمند مبارک باد

وَ لا تَحْسَبَنَّ الَّذینَ قُتِلوُا فی سَبیلِ اللهِ اَمْواتاً بَلْ اَحْیاءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ یُرْزَقُونَ(1)

"سید مجتبی تهرانی" معروف به" نواب صفوی" در سال 1303 شمسی در خانواده ای روحانی و اصیل در خانه محقری در خانی آباد تهران قدم به عرصه ی وجود گذاشت. وی با علاقه و عشقی وصف ناشدنی به روحانیت و به قصد ادامه راه آبا و اجداد خود، در اواخر سال 1320، پس از طی تحصیلات ابتدایی و متوسطه، رهسپار حوزه علمیه نجف اشرف شد. شهید از طرف مادر به سادات دُرچه اصفهان منتسب و از طرف پدر میرلوحی است.

شهید عنوان "نواب صفوی" را از خاندان مادر به ارث برده است. پدر او مرحوم سید جواد میرلوحی، دانشمندی روحانی بود كه در اثر فشار حكومت رضاخان مجبور به ترك لباس روحانیت شد، اما از طریق تصدی وكالت دادگستری همچنان به داد مظلومان می رسید.

مرحوم سید جواد در سال 1314 یا 15 در اثر مشاجره و درگیری لفظی با «داور» وزیر عدلیه ی رضاخان، غیرت علوی اش به جوش آمد و یك سیلی نثار وی كرد كه در اثر آن سه سال به زندان افتاد.

شهید پس از ورود به نجف اشرف، بدون كوچكترین درنگی به فراگیری مقدمات پرداخت و روابط تنگاتنگی با علمای دلسوز و بیدار و مبارز از جمله صاحب كتاب جهانی و كم نظیر الغدیر، آیت الله علامه امینی قدس سره برقرار كرد.

آیت الله خامنه ای رهبر معظم انقلاب درباره ی شهید می فرمایند:(2)

باید گفت كه اولین جرقه های انگیزش انقلابی اسلامی به وسیله ی نواب در من به وجود آمد و هیچ شكی ندارم كه اولین آتش را در دل ما نواب روشن كرد.

اعدام انقلابی كسروی و اعلام موجودیت فداییان اسلام

بعد از شهریور 1320 و فراگیر شدن جنگ جهانی دوم، ایران نیز گرفتار شرایط دشواری شد، از یك طرف مورد تجاوز متفقین قرار گرفت، و از طرف دیگر سود جویانی قلم به مزد و اجیر، از آزادی سوء استفاده می كردند و از طریق ترویج فرهنگ غربی به جان مسلمانان افتاده بودند و درصدد بودند تا آنچه رضاخان از طریق زور و قلدری نتوانسته بود انجام دهد، از طریق قلم و نگارش با مخدوش نمودن تاریخ اسلام انجام دهند.

«احمد كسروی» از جمله افرادی بود كه خط معارض و مهاجم علیه اسلام و تشیع را دنبال می كرد. او نه تنها در كتاب «شیعی گری» به روحانیت، مقدسات اسلامی، پیشوایان مذهب تشیع و امامان بحق و معصوم علیهم السلام حمله می كرد، بلكه در كتاب های "صوفی گری"، "بهایی گری"، "مادی گری" و حتی "تاریخ مشروطیت"، مقدسات دینی و روحانیت را مورد حمله قرار داد.

نواب با كتاب های كسروی در نجف آشنا شد و موجی از احساسات مذهبی و دینی وجودش را فرا گرفت. كتاب ها را نزد علما برد و از آن ها نظر خواست. همه حكم به مهدور الدم بودن نویسنده ی كتاب ها دادند.

سید در اواخر 1323، وارد تهران شد و بدون درنگ به خانه ی كسروی رفت و او را از گفتن و نوشتن سخنان توهین آمیز به اسلام و ائمه ی شیعه علیهم السلام و روحانیت برحذر داشت و وقتی مطمئن گردید كه وی اصلاح پذیر نیست، آماده ی اجرای حكم الهی شد.

شهید نواب در هشتم اردیبهشت 1324، در سر چهارراه حشمت الدوله به كسروی حمله كرد ولی توسط پلیس دستگیر و زندانی شد. بعد از آزادی از زندان، موجودیت فداییان اسلام را طی یك اعلامیه ی رسمی با جمله ی هوالعزیز و تیتر « دین و انتقام» اعلام كرد و اعدام كسروی را پیگیری نمود.

نواب صفوی به تدریج با جاذبه ی خود، جوانانی چون شهید سید حسین امامی را جذب نمود و امامی در 20 اسفند 1324، بر كسروی یورش برد و او را زیر ضربات اسلحه ی سرد و گرم قرار داد و چون فرشته ی قهر جانش را گرفت.

فداییان اسلام و مجریان حكم الهی دستگیر شدند و خبر اعدام انقلابی كسروی در همه جا منتشر شد و مردم مسلمان را غرق در شادی و سرور نمود.

بعد از سال 1327، كه جنبش ملی شدن صنعت نفت به اوج خود رسید و فعالیت گروه های مخالف رژیم علنی شد و اقلیت موجود در مجلس مانع تصویب قرار داد «گس گلشاییان» گردید، رژیم استبدادی شاه برای این كه حتی اقلیت مخالفی نیز وارد مجلس نشود، توسط «هژیر» دست به تقلب در انتخابات زد و به بهانه ی ترور شاه و دست داشتن آیت الله كاشانی در این ترور، ایشان را بازداشت و به لبنان تبعید كرد.

فداییان اسلام «هژیر» را اعدام انقلابی كردند و با نامزد نمودن آیت الله كاشانی و مصدق، گروه اقلیت دوباره به مجلس راه یافت.

با وجود این كه نواب میانه ی خوبی با ملی گراها نداشت، اما با توجه به رهبریت آیت الله كاشانی و به منظور وحدت مبارزات اسلامی و ملی، از همگامی و همراهی با آن ها دریغ نورزید.

اعدام انقلابی رزم آرا

رزم آرا نخست وزیر رژیم پهلوی و دست نشانده ی انگلستان، با ملی شدن صنعت نفت به شدت مخالفت می كرد و می گفت كه ملت ایران توانایی و لیاقت اداره ی این صنعت عظیم را ندارد و به عناوین مختلف در تصویب این قانون در مجلس شورای ملی كارشكنی می كرد.

در روز 16 اسفند 1329 زمانی كه اتومبیل رزم آرا جلوی مسجد امام (شاه سابق) توقف كرد و نخست وزیر جهت شركت در ختم آیت الله فیض قصد ورود به صحن مسجد را داشت، خلیل طهماسبی بی درنگ از پشت سر با شلیك سه گلوله او را از پای درآورد و خود نیز توسط مأموران دستگیر شد.

او در بازجویی می گوید:

« من نمی گویم سمندر باش یا پروانه باش

چون به فكر سوختن افتاده ای مردانه باش

بلی من طهماسبی هستم و باكی از كشته شدن ندارم، برای این كه خدای متعال می فرماید:

وَ لا تَحْسَبَنَّ الَّذینَ قُتِلوُا فی سَبیلِ اللهِ اَمْواتاً بَلْ اَحْیاءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ یُرْزَقُونَ

پس شما این را مسلم بدانید كسی كه شخصیتی را تشخیص داد خائن به دین و مملكت است ترس از كشته شدن ندارد. آن ها زنده اند. ما معتقد به این حقایق هستیم.»

قتل رزم آرا چنان وحشتی در دل رژیم انداخت كه دولت بعدی (حسین علاء) نتوانست با ملی شدن صنعت نفت مخالفتی نماید و مجبور به استعفا گردید و مجلس، مصدق را به نخست وزیری انتخاب كرد.

آیت الله كاشانی در مصاحبه ای در مورد قتل رزم آرا چنین اظهار نظر كرد:

«این عمل (هلاكت رزم آرا) به نفع ملت ایران بود و آن گلوله و ضربه، عالی ترین و مفیدترین ضربه ای بود كه به پیكر استعمار و دشمنان ملت ایران وارد آمد»

و در مصاحبه ای دیگر اظهار می دارد:

از روزي كه نهر جانمان ٿرات سوز وعلقمه عطش جاري ساخته اند ، از شبي كه در پياله دلمان شربت گواراي ولايت ريخته اند ، دلمان يك حسينيه پرشور است.
در حسينيه دلمان، مرغهاي محبت سينه ميزنند و اشكهاي يتيم در خرابه چشم بي قراري مي كنند
سينه ما تكيه اي قديمي است، سياهپوش با كتيبه هاي درد و داغ ، كه درب آن با كليد « يا حسين » باز مي شود و زمين آن با اشك مژگان ، آب و جار و مي شود .
ما دلهاي شكسته خود را وقٿ اباعبدالله كرده ايم و اشك خود را نذر كربلا، واين « وقٿنامه » به امضاي حسين(ع) رسيده است.
صبحهاوقتي سٿره عزا گشوده ميشود،دل روحمان گرسنه عاطٿه و تشنه عشق مي شود . ابتدا چند مشت « آب بيداري » بصورت جانمان مي زنيم تا « خواب غٿلت » را بشكنيم.
زيارت نامه را كه مي بينيم ، چشممان آب مي اٿتد و « السلام عليك » را كه مي شنويم بوي خوش كربلا به مشام ما ميرسد.

   توده هاي بغض ، در گلويمان متراكم مي گردد و هواي دلمان ابري مي شود و آسمان ديدگانمان باراني! سر سٿره ذكر مصيبت ، قندان دهانمان را پر از حبه قندهاي « ياحسين » مي كنيم و نمكدان چشمان دانه دانه اشك بر صورتمان مي پاشد ، به دهان كه ميرسد ، قند و نمك در كاممان مي آميزد و اين محلول شور و شيرين باعث درمان عشق ماست.و ما نمك گير سٿره حسين مي شويم و اين است كه تا آخر عمر ، دست و دل از حسين (ع) بر نمي داريم.
آنگاه ، جرعه جرعه زيارت عاشورا مي نوشيم و سر سٿره توسل ، ولايت را لقمه لقمه در دهان كودكانمان مي گذاريم.
در اين خشكسالي دل و قحطي عشق ، نم نم باران اشك ، غنيمتي است !

« از کلمات کوتاه و ارزنده شهید کربلاء

         حضرت سیدالشهداء امام حسین(علیه السلام) فرمودند: اگر سه چیز نبود: فقر، مرض، و مرگ ؛ انسان به هیچ چیز سر فرود نمی آورد.

       از حضرت سیدالشهداء امام حسین(علیه السلام) پرسیدند: فضیلت چه باشد؟ فرمودند: عنان زبان در کف اختیار داشتن و بذل نیکی کردن. عرض کردند: نقصان کدام است؟ حضرت فرمودند: خود را در کار بیهوده به زحمت افکندن.

       حضرت سیدالشهداء امام حسین(علیه السلام) فرمودند: کسی که از تو حاجتی می خواهد، آبروی خود را ریخته؛ تو دیگر با رد کردن او آبروی خود را مریز.

       حضرت سیدالشهداء امام حسین(علیه السلام) در جواب مردی که به آقا عرض نمود: یابن رسول الله! من مردی هستم گنه کار که نمی توانم معصیت خدا را ترک نمایم، مرا نصیحت فرما. حضرت به او فرمود: پنج عمل انجام ده، آنوقت تا دلت می خواهد گناه کن.

     ــ از رزق خدا استفاده نکن و هر چه می خواهی گناه کن.
     ــ از تحت سر پرستی خدا خارج شو، آنوقت هر چه دلت می خواهد گناه کن.
     ــ جائی بیاب که خدا تو را نبیند، سپس هر چه میخواهی گناه کن.
     ــ هنگام قبض روحت ملک الموت را از خود دور کن، و آنگاه هر چه میخواهی گناه کن.
     ــ وقتی که می خواهند تو را به جهنم ببرند، از داخل شدن دوزخ امتناع نما، و آنگاه هر چه دلت می خواهد گناه کن.

       حضرت سیدالشهداء امام حسین(علیه السلام) فرمودند: در مورد امری که برایت مهم نیست، سخن مگو؛ می ترسم به گناه افتی.

       حضرت سیدالشهداء امام حسین(علیه السلام) فرمودند: تا وقتی که سخن را بجا و به مورد تشخیص ندادی، سخن به میان میاور. زیرا ممکن است انسان حق بگوید ولی چون بی مورد بوده، مورد سرزنش واقع گردد.

       حضرت سیدالشهداء امام حسین(علیه السلام) فرمودند: با دو دسته از مردم هیچگاه مجادله مکن. یکی مردمی که بردبار هستند، و دیگر مردم نادان و سفیه. زیرا دسته اول با بردباری بر تو مسلط می شوند؛ و دسته دوم آزارت می دهند.

       حضرت سیدالشهداء امام حسین(علیه السلام) فرمودند: در مورد برادر ایمانی ات در پشت سرش سخنی به میان میاور، مگر همان حرفی که دوست داری او در پشت سر تو درباره ات بگوید.

       حضرت سیدالشهداء امام حسین(علیه السلام) فرمودند: طوری عمل و رفتار کن مانند کسیکه میداند در قبال بدی هایش کیفر خواهد شد و در قبال نیکی مزد خواهدگرفت. ^(۳)